Τούτο το φως
Τούτο το φως
Τούτο το φως του τόπου μου, ρέγεται να τρυπά το νέφαλο, ως το θωρεί μανισμένο ν’ αρματώνεται. Ρέγεται να παιγνιδίζει στη ράχη του νερού, ως το γροικά να καλπάζει στις ρυτίδες τ’ αοριού. Χώνεται στα τρυποθύριδα των βράχων και γυρεύγει τον σπόρο της βιόλας. Χώνεται στα γένια του ασπαλάθου και γυρεύγει το αυγό της πέρδικας. Ένα του χάδι πώς φτάνει για να ξεκρουσταλλιάσει το κορμί της λιγόψυχης μυγδαλιάς. Ένας του ψίθυρος πώς φτάνει για να μεταξυπνήσει τ’ αγρίμι στου σπήλιου το μαγληνό κλινάρι. Μια και μόνη ματιά του πώς γαργαλά το τραγούδι στο λαιμό του πετροκότσυφα.
Τούτο το φως του τόπου μου, ρέγεται να τρυπά το νέφαλο...
Τούτο το φως του τόπου μου πώς γελά πονηρά, ως γλυστρά στο ανέγγιχτο στήθος της κόρης. Πώς βρουχάται ως σπιθίζει στη λιμασμένη μαθιά του νιου. Σκαρφαλώνει στα ξέμπλεκα μαλλιά λίγο πριν το πρώτο χάδι. Στέκεται πεισματικά στα χείλη λίγο πριν το πρώτο φιλί. Βουτά βαθιά στο πρώτο δάκρυ λίγο μετά τον χωρισμό. Δεν ησυχάζει μέχρι ν’ αγγίξει όλα τα αφανέρωτα, όλα τα αμαρτωλά, όλα τα επικίνδυνα ζάλα του πάθους. Δεν ησυχάζει μέχρι να σπρώξει έξω και τον τελευταίο στεναγμό, τον τελευταίο δισταγμό που μαχωμένοι τρέμουν στο σκότος της μοναξιάς.
Τούτο το φως του τόπου μου πώς σκαλίζει την πέτρα μέχρι να την κάνει να βγάλει ανάσα, μέχρι να την κάνει ν’ ανεστορηθεί λησμονημένες δόξες, μέχρι να την κάνει να πάρει ανθρώπινη μορφή. Ανεχουμίζει τη γη και ξεθάφτει έκπτωτους θεούς, αρματωμένους προγόνους, ακέφαλους δωσίλογους. Δεν αφήνει το θυσιασμένο αίμα να πήξει, μόνο το βαστά ζωντανό, κατακόκκινο, κάτω από κάθε χαράκι, κάτω από κάθε θεμελιωμένο ρούκουνα, μέσα στις ρίζες του πρίνου και του αγρούλιδα. Δεν αφήνει τις αρχαίες λέξεις να σωπάσουνε κι ας είναι μπλιο αγνώριστες κι ας φορούνε αλλιώτικα ρούχα, μόνο τις βάνει να στριφογυρίζουνε στο αέναο χοροστάσι της λαλιάς μας, ίσαμε να πομείνουν ολόγδυμνες.
Τούτο το φως φταίει και δεν χόρτασα ποτέ μου ύπνο γιατί χτυπάει το ξεχαρβαλωμένο μου παραθύρι κάθε αυγή, μέχρι να τ’ ανοίξω. Δεν χόρτασα ποτέ μου θλίψη γιατί στέκεται κάτω από τ’ απόκλαδα του νου για να ξεσμιλιώσει και το τελευταίο μαύρο πουλί. Χώθηκε στις φλέγες μου και δεν μιλώ μπλιο, μόνο τραγουδώ. Δεν σαλεύω μπλιο, μόνο χορεύω. Δεν ποθαίνω μπλιο, μόνο του κλουθώ κάθε βασίλεμα στου ήλιου την κοιμηθιά.
(Δαφνιανός)
niloukadakis@yahoo.gr
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου