Τούτο το φως
Τούτο το φως Τούτο το φως του τόπου μου, ρέγεται να τρυπά το νέφαλο, ως το θωρεί μανισμένο ν’ αρματώνεται. Ρέγεται να παιγνιδίζει στη ράχη του νερού, ως το γροικά να καλπάζει στις ρυτίδες τ’ αοριού. Χώνεται στα τρυποθύριδα των βράχων και γυρεύγει τον σπόρο της βιόλας. Χώνεται στα γένια του ασπαλάθου και γυρεύγει το αυγό της πέρδικας. Ένα του χάδι πώς φτάνει για να ξεκρουσταλλιάσει το κορμί της λιγόψυχης μυγδαλιάς. Ένας του ψίθυρος πώς φτάνει για να μεταξυπνήσει τ’ αγρίμι στου σπήλιου το μαγληνό κλινάρι. Μια και μόνη ματιά του πώς γαργαλά το τραγούδι στο λαιμό του πετροκότσυφα. Τούτο το φως του τόπου μου, ρέγεται να τρυπά το νέφαλο... Τούτο το φως του τόπου μου πώς γελά πονηρά, ως γλυστρά στο ανέγγιχτο στήθος της κόρης. Πώς βρουχάται ως σπιθίζει στη λιμασμένη μαθιά του νιου. Σκαρφαλώνει στα ξέμπλεκα μαλλιά λίγο πριν το πρώτο χάδι. Στέκεται πεισματικά στα χείλη λίγο πριν το πρώτο φιλί. Βουτά βαθιά στο πρώτο δάκρυ λίγο μετά τον χωρισμό. Δεν ησυχάζει μέχρι ν’ αγγίξει ό...
