Επιστροφή στο Περβόλι τση Παναγίας
Επιστροφή στο
Περβόλι τση Παναγίας
Βρίσκομαι πάλι εδώ, μεσοπέλαγα ποχασκωμένος κι ως μου ‘ρχονται στο νου λησμονημένα χτυποκάρδια, θωρώ τη φύση ακόμα ανέμελη, ανέγγιχτη, αδιάφορη για το δίποδο παράσιτο, που θαρρεί πως μπορεί να καταλύσει τον καβαλάρη χρόνο. Πέρυσι είχα τη δικαιολογία της άγνοιας, της λιμασμένης περιέργειας. Φέτος, αν και μέχρι την τελευταία στιγμή εμπήκαν ομπρός μου ένα σωρό εμπόδια, σέρνω τα βαριά κερκέλια της ψυχής κι ανοίγω από την αρχή τις θύρες διάπλατα να γεμίσουν τα σκοτεινιασμένα κελιά της με μυρωδιές απ’ το Περβόλι της Παναγίας.
Ιερά Μονή Φιλοθέου
Στην πιτήδεια Κυψέλη της Γλυκοφιλούσας
Το καθολικό και το εσωτερικό της Ιεράς Μονής Φιλοθέου
Σαλεύω στον λόφο με τις καστανιές, τις μυρτιές και τα πουλιά γύρω μου με κοιτούν πλαγιάζοντας το κεφάλι τους. Στα δεξιά μου, σειραδιασμένες κερασιές, στο βάθος το ανήμερο πέλαγο που στα σπλάχνα του κείτονται τα τρακόσια καράβια του Ξέρξη, και η Θάσος, θεσμένη αξέγνοια, με το πευκόμελο να στάζει ως τ’ ακράνυχά της. Στ’ αριστερά όμως με πάνε τα ζάλα μου, ανάμεσα στο σταυρόσχημο μποστάνι και στην παλιά δεξαμενή με τα χρυσόψαρα. Εκεί στην πιτήδεια Κυψέλη της Γλυκοφιλούσας.
Περνώ την περιτειχισμένη θύρα και κατηφορίζω τα σκαλιά. Ποια χέρα αψεγάδιαστη αρμολόγισε τούτες τις πέτρες; Δυσκολεύομαι να δεχτώ ότι ήταν ανθρώπινη. Σηκώνω την κεφαλή μου να δω την τρούλα του αντροκυπάρισσου, πίσω απ’ το ιερό του Καθολικού. Ως προχωρώ, ξεπροβάλλουν, μαυροντυμένο μελίσσι οι μοναχοί και μπαίνουν στον ναό. Τους ακολουθώ. Με κινήσεις τόσο γρήγορες, σχεδόν αδιόρατες, προσκυνούν μια-μια τις εικόνες, μα όλοι στέκουν ακίνητοι για λίγο μπροστά σε μια εικόνα στ’ αριστερά της Ωραίας Πύλης. Η Παναγία Γλυκοφιλούσα. Πλησιάζω κι εγώ με τις ίδιες κινήσεις. Σηκώνω τα ανίερα μάτια μου. Κοιτάζω την Κερά-Μάνα για λίγο κι η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Χαμηλώνω την κεφαλή και βηματίζω πίσω. Δεν με συγκλόνισε η σχεδόν αυστηρή όψη του Γιου Της, ούτε το χέρι Του που Την αγγίζει στο πρόσωπο. Τα μάτια Της, αυτά θωρώ ακόμα ομπρός μου. Τα κουρασμένα μάτια Της κι αυτό το μισό χαμόγελο που η γλύκα του συντηρεί τούτη την κυψέλη χίλια χρόνια τώρα.
Δεν το ποχόρτασα το μισό σου χαμόγελο, μα ο χρόνος μου λιγοστός. Θα ξανάρθω Κυρά-Μάνα. Θα ξανάρθω.
Η εξωτερική περιτείχιση της Ιεράς Μονής Φιλοθέου
Ιερά Μονή Δοχειαρίου
Στην κυματόβρεχτη Αετοφωλιά των Αρχαγγέλων
Η εξωτερική άποψη της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου
Πορπατάρης στ’ αρχέγονα μονοπάτια της Γιγαντομαχίας, ξανοίγω τις ξεφυτρωμένες μονές μέσα στο δάσος. Πώς ομορφαίνουν τα έργα τ’ ανθρώπου όταν σέβεται τη φύση. Παίρνω τον απότομο κατήφορο πατώντας σχεδόν στο ακρογιάλι και φτάνω στη κυματόβρεχτη Αετοφωλιά των Αρχαγγέλων.
Στέκομαι ανάμεσα στους δύο στυλίτες Ταξιάρχες. Ομπρός μου ορθώνεται το καστρομονάστηρο, σκαλωμένο στην πλαγιά, ίδιο θεόρατο χαράκι πελεκημένο απ’ την αλμύρα. Ανεβαίνω με ζόρε τα πλατιά σκαλοπάτια, ανάμεσα σε γέρικες καμάρες, σε κυπαρίσσια, και ξεγλωσσισμένος περνώ την αγιογραφημένη θύρα. Το Καθολικό, ακόμα και μισερωμένο, ακόμα και με τις σκαλωσιές γύρω του, σε αφήνει άναυδο. Ο αμυντικός πύργος, Αετοφωλιά των Αρχαγγέλων, το πηγάδι με το ακούραστο ίαμα κι ο Αρχοντάρης ίδιος Διογένης με το λυχνάρι. Όλα κινούνται με το ρυθμό του κύματος που αδιάκοπα χτυπά στ’ αυτιά μου. Όλα σασμένα με την βυζαντινή καλαισθησία της υπομονής.
Αποδιαφώτιστα μπαίνω στον ναό. Λίγα πράγματα διακρίνω μες στο σκοτάδι. Τρία καντήλια που ξεψυχούν, μια φωνή που μου λέει: «κάνε το σταυρό σου καλά να πιάσει» και την δήθεν αντρική σκληρότητα που φτερουγίζει ως τρέχουν τα δάκρυα της προσευχής χάμαι. Ξαφνικά οι μοναχοί βγαίνουν έξω. Τους ακολουθούμε ως το ακροθαλάσσι, σε ένα μικρό παρεκκλήσι από αλατσόπετρα. Ο ήλιος βγάνει την κεφαλή του μέσα απ’ το πέλαγο. Το «Αγνή Παρθένε Δέσποινα» στα χείλη των ψαλτών και το άγριο ισοκράτημα των κυμάτων με ταρακουνάει συθέμελα. Ντρέπομαι να μπω στο παρεκκλήσι. Αέρας λυσσασμένος με σπρώχνει μέσα και δεν σταματά μέχρι να μεταλάβει κι ο τελευταίος. Εδώ η μάχη της πίστης είναι σκληρή. Εδώ η ταπεινότητα επιβάλλεται της υπεροψίας. Αυτά παθαίνει όποιος σκαλώνει σε Αετοφωλιές.
Το Καθολικό της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου από το εσωτερικό της μονής
Ιερά Μονή Ιβήρων
Στο απόρθητο Κάστρο των ψιθύρων
Εξωτερική άποψη της Ιεράς Μονής Ιβήρων
Λιγόψυχος ο χρόνος κι αυτή τη φορά. Μια νύχτα μόνο μ’ απόμεινε κι ίσα-ίσα που πρόλαβα να σκύψω να μυρίσω δυο αγριολούλουδα στο μυριόχρωμο λιβάδι Της. Κοιτώντας σαφί την ανατολή, παίρνω τον παραθαλάσσιο δρόμο και φτάνω εκεί που σμίγουνε όλα τα ρεύματα του Αιγαίου. Εδώ η μάνητα της φύσης πελέκησε λιμάνι αέναο και το πείσμα τ’ ανθρώπου έχτισε το Απόρθητο κάστρο των Ψιθύρων.
Στέκω κάτω απ’ τις έξι μαρμάρινες κολώνες και τα κυκλώπεια τείχη. Ούτε τολμώ να κοιτάξω ψηλά. Περνώ στο προαύλιο. Εδώ είναι όλα στο ανθρώπινο μέτρο, τα κτήρια, τα δέντρα, οι παλιές κρήνες, η αρχαία φιάλη. Έξω σε τρομάζει τούτο το μοναστήρι, μα μέσα, είναι αγκαλιά σαν αυτή της μάνας σου. Χτυπά το ξύλινο τάλαντο. Ξεπροβάλλουν οι γέροντες. Άλλος μπαμπακογένης με χαμόγελο που σφηνώνεται στον νου σου. Άλλος με μάτια βιαστικά στο καθήκον, κι άλλος ποιμήν αντάρτης με άγρια περηφάνια. Ίδιοι κι οι Αγίοι στους τοίχους του Καθολικού καθώς αρχίζει ο Όρθρος. Οι ψίθυροι απ’ τις αναγνώσεις και τους ψαλμούς σε καθηλώνουν. Μένεις ακίνητος. Ο παραμικρός θόρυβος, ιεροσυλία. Σιωπάς. Μονάχα τα επίθετα της Παναγίας ακούς ξεκάθαρα...Κλίμαξ επουράνιος...Ολκάς των θελόντων σωθήναι…Βγαίνω έξω, με στεναχωρεί σήμερα αυτός ο ήλιος. Γονατίζω τελευταία φορά και πίνω τρεις στάλες από το αγίασμα που αντιμάχεται τη θάλασσα και αποχαιρετώ, ψιθυρίζοντας κι εγώ.
Άποψη του Καθολικού της Ιεράς Μονής Ιβήρων
Τώρα στέκω πάλι στο λιμάνι της Δάφνης, με της αναχώρησης την αγκάθινη προσμονή να μου καρφώνεται βαθιά στο κρανίο. Δεν χόρτασα, δεν είδα τίποτα, δεν ένιωσα τίποτα. Πόσο μικρός….πόσο αγνώμων. Δόκιμος προσκυνητής θα μείνω για πάντα.
(Δαφνιανός)
niloukadakis@yahoo.gr
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου