Πρωτοούλη στσ’ αγκάλες σου
Πρωτοούλη στσ’ αγκάλες σου
Πώς εβρέθηκα πάλι στσ’ αγκάλες σου
Πώς εβρέθηκα πάλι στσ’ αγκάλες σου. Μεθυσμένος ήθεσα οψές ανάμεσα στσ’ αθούς της ρίγανης και στσι φωνές του κοτσιφού, μα ως ήνοιξα εδά τα μάθια μου, σ’ αντίκρισα που εφόριες το ανάριο νυχτικό του Πρωτοούλη και με ξάνοιγες με το χαμόγελο του ανοιχτού ορίζοντα. Έξε μήνες ήκαμα να το δω τούτο το χαμόγελό σου. Είχες ριγμένα τα μαλλιά στσι ξεχιονισμένες μπλιο κουτάλες κι η ανάσα σου, όφου αυτή η ανάσα σου, πρωινή δροσούλα φυσούσε πάνω μου κι αναχέντρωνε η ράχη μου απ’ άκρη σ’ άκρη. Πώς να την αφήσω έτσα λοής αγκάλη.
Μου ‘γραίνουν τα πόδια τα σειραδιασμένα κύματα. Σκύβουν και μ’ άλλη λαλιά το καθένα, μου ψιθυρίζουν ό,τι αξεμούριστο εκούσανε απ’ τσοι πορπατάρηδες της νύχτας. Με τον γλάρο να ξεθαρεύγει και να βουτά στο πέλαγο, κοροιδεύοντας τον γέρο-ξεδοντιάρη βοριά, που προσπαθεί άδικα να σηκώσει τρικυμία και το νοθιά που ολόγδυμνος θέτει στο ανεχουμισμένο ακρόγυαλο. Με τον ήλιο καβαλάρη ξεμπέτωτο να δίδει λαχθιά τ’ αλόγου και να γλακά στ’ ανέπλαγα του ουρανού, σκορπώντας τα πομεινάρικα νέφαλα που δεν έχουνε νέκαρα μπλιο ν’ αμπρουλίσουνε. Κι εγώ, χωσμένος στσ’ αγκάλες σου, να μυρίζω τον κόρφο σου, να γροικώ το αξέγνοιο μουρμουρητό σου, δίχως να βγάζω μιαν εμιλιά.
Το δοξάρι πέφτει ξεπνεμένο στο πλάι της λύρας, που ξαναμμένη απ’ το ψεσινό χοροστάσι, του ζητά με γλυκόλογα λίγα χάδια ακόμα. Το μερακλίκι, σαφί αχόρταστο, με την πίκρα και τη χαρά σφιχτόπλεχτο σαρίκι στην κεφαλή, παραπατώντας απ’ το πιώμα γυρίζει τα στενά, με το τραγούδι και τον στεναγμό σοφιλιασμένα στα χείλη. Ξοπίσω του ο έρωτας, βαροπατώντας τα τριζάτα στιβάνια, σκα στα γέλια, χτυπώντας τη βέργα του χάμαι ακούραστος, κι ας ήπαιζε όλη νύχτα στα βλέφαρα των κοριτσιών που τ’ ανοιγόκλειναν για να μην φανεί το μέλι στο βλέμμα τους, κι ας σκάλωνε στα χείλη των τσούμαρων ως έσταζε ο ομοιοκατάληκτος μαρουβάς του πάθους τους.
Ολοχρονίς σε ρέγομαι. Το φθινόπωρο απόβροχα, να σαλεύω και να γροικώ των αηδονιών τ’ αποχαιρετίσματα, ως μου γυρίζουν την πλάτη και ξανοίγουν οθέ τον νότο. Τον χειμώνα, με το απόι να μου κρουσταλλιά τον στεναγμό, την κατσηφάρα να μου χώνει τα επόμενα ζάλα μου και την αντάρτισσα αστραπή να μου τα ξεφανερώνει. Την άνοιξη να μη θέλω να μαντριστώ στο σπίτι, μόνο να γυρίζω από έβγορο σε έβγορο και να μπεγεντίζω την πλουμισμένη σου μπροσποδιά. μα τον Πρωτοούλη, δεν μου κάνει όρεξη για πράμα άλλο, μόνο να χώνομαι στσ΄ αγκάλες σου και να θέτω μεθυσμένος από τσ’ ευωδιές σου.
(Δαφνιανός)
niloukadakis@yahoo.gr
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου