"Ο ΔΑΦΝΙΑΝΟΣ" ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΛΑΛΟ

  Πρώτα ζάλα του Μάρτη Πρώτα ζάλα του Μάρτη. Βρουχάται ο χειμώνας ξεπνεμένος, να δείξει την αντρειγιά του. Αποδιαφώτιστα σαλεύγω και γροικώ την πάχνη που σκαλώνει και παλεύει να γδύσει την κουζουλερή μυγδαλιά. Οψές την ταχινή, όπως κάθα μέρα όντο φεύγω για τη δουλειά, επάντηξα τον γεροντή γείτονά μου: «Ανεκρέμαση οφέτο, ε, μπάρμπα;», του είπα απείς τονε καλημέρισα: «Όι Νικολή, παιδί μου. Ήκαμε ο παντέξερος, ο Φλεβάρης τη δουλειά ντου κι ομόρφισε η γης. Μη θωρείς έπαε στη Χώρα. Άμε όξω και θα με θυμηθείς». «Θα πάω θέλει, μπάρμπα, γιατί πριν από μια τριανταρά μέρες που επήγαμε με τη κερά να βρούμε τάξε γιαχνερά, μας ήβγαλε και τσοι δυο στο κλάημα από την ξεραΐλα και την καταδιά τση γης», του είπα κι έτσα εβρέθηκα εδά να γρηγορεύγω το ζάλο μου να σοπατήσω σε έβγορο, ν’ ανεδιάσω τη γη όντε θα ξεπροβάλει ο ήλιος. Εκούμπησα σε μια γεροντολιά, εσταύρωσα τα χέρια μου και την ιδιαμένη ώρα, πάνω απ’ την κεφαλή μου ήπεψε ο ήλιος τσ’ αχτίνες του. Εντάκαρα να διαντηρίζω ακνά-ακνά και να μπ...

  Παππού, τι είναι Πολιτισμός; -Παππού να σε ρωτήσω κάτι; -Ναι, παιδί μου. Να έλα να κάτσεις έπαε δίπλα μου να μου πεις, κι ανέ γατέχω θα σου πω. -Τι θα πει Πολιτισμός; Μας την είπε σήμερα η δασκάλα στο σχολειό αυτή τη λέξη, μα δεν καλοκατάλαβα. -Όφου-όφου. Γιάντα γιε μου δεν ρωτάς τσοι γονέους σου που είναι μορφωμένοι; Εγώ με το ζόρε ήβγαλα την Τετάρτη του Δημοτικού. -Προσπάθησα μωρέ παππού, μα τίποτα δεν κατάφερα. Η μάνα μου με μάλωσε και μου είπε «... ναι, το ζόρε σου έχω εδά. Σάλευγε από ‘παέ ξεφορτώσου με » . -Ε, καλά...τον κύρη σου να ρωτήξεις, αυτός γατέχει. -Τον ρώτησα, μα αυτός μιλούσε στο κινητό και δεν μου έδωσε καθόλου σημασία. Εσύ δεν ξέρεις παππού τι σημαίνει; -Ε, δε γατέχω παιδί μου ακριβώς να σου πω, μα να...έπαε στο χωριό έχομε τον Πολιτιστικό Σύλλογο κι αφού λέγεται « Πολιτιστικός » , πρέπει πως ό,τι κάνουνε έκεια, αυτό είναι Πολιτισμός. -Δηλαδή τι κάνουνε; -Ε, ίντα δα λογάται δα παιδί μου πως δε γατέχεις. Δεν είσαι ερχομένος έπαε ...

  Τα «χωριάτικα» τση μάνας μου Δαφνιανός είμαι από μάνα κι από κύρη. Χωριάτες δηλαδή οι γονέοι μου κι εμιλούσανε τα «χωριάτικα». Ε, κι εγώ, αν κι ενεθρέφηκα στη Χώρα, μου ξέφευγε στο σχολειό κιανένα: «ιντά ‘πετε κύριε, δεν ήκουσα;» ή κιανένα: «κύριε δεν θωρώ καλά από έπαε τον πίνακα». Πάντα λοιπόν σε τέτοιες περιπτώσεις, οι «σοφοί» δάσκαλοι, εστρουφίζανε τα μούτρα τους και μου λέγανε: «Λουκαδάκη, εδώ είναι σχολείο, τα χωριάτικα στο σπίτι σας». Εμένα όμως μ’ αρέσανε τα «χωριάτικα » . Μου γαργαλούσανε τη γλώσσα και τον νου. Δεν ξέρω γιατί αλλά σοφιλιάζανε πια καλά με την ψυχή μου κι αργότερα, όταν άνοιξα τα φεγγιά μου και διάβασα αρχαίους συγγραφείς, για φαντάσου, μιλούσανε κι αυτοί χωριάτικα. Η μάνα μου σε μικρή ηλικία, ανεθρεμμένη με τα « χωριάτικα » Ήλεγε μου λοιπόν η μάνα μου: « Νικολιό, βγάλε παιδί μου τον άθο από τη ξυλόσομπα, εγέμισε μπλιο και δεν θ’ ανάβει αύριο. Άθος= στάχτη από το αρχαίο αίθος =καύσωνας, φωτιά, του ρήματος αίθω=καίω ...